قرار است شاسی‌بلندهای خانوادگی سه ردیفه خسته‌کننده باشند. مینی‌ون‌هایی که بهشون بها داده شده، و وسیله‌هایی برای جابجایی افراد که الهام‌بخش نیستن. اما کسی این رو به هیوندای نگفته. هیوندای توی مسابقه‌ی شاسی‌بلند سال امسال، دو دیدگاه کاملاً متفاوت در مورد فرمت شاسی‌بلند سه ردیفه داشت، که هر دوی اون‌ها از طرف داوران به عنوان فینالیست‌های قوی تأیید شدن. در حالی که پالیسید (Palisade) از نظر زیبایی‌شناسی سنتیه، داوران همچنین از توانایی هیوندای Ioniq 9 مدل ۲۰۲۶ توی ترکیب دوستدار خانواده بودن با استایل آینده‌نگر و عملکرد تحول‌آفرین، شگفت‌زده شدن.

در حالی که بیشتر شاسی‌بلندهای سه ردیفه تمایل دارن توی پس‌زمینه محو بشن، نمی‌تونید Ioniq 9 رو نادیده بگیرید. این خودرو ترکیبی از منحنی‌های آیرودینامیک شیک و چشم‌نواز رو با عناصر طراحی ۸ بیتی رترو-آینده‌نگر جعبه‌ای ترکیب می‌کنه. این ترکیب نباید کار کنه، اما به طرز عجیبی کار می‌کنه. الکس لینس، سردبیر همکار، گفت: «توی آینه‌ی دید عقبم خیلی باحال به نظر می‌رسه، یه جورایی شبیه یک ربات بیگانه‌ی عصبانیه. خیلی خوبه که هیوندای رویکرد طراحی کلیشه‌ای رو انتخاب نمی‌کنه؛ این مدل اصلاً شبیه Ioniq 5 سه ردیفه نیست، با این حال بلافاصله به عنوان بخشی از خانواده‌ی خودروی برقی هیوندای قابل تشخیصه.»

Ioniq 9 هم توی داخل، فرم و عملکرد رو ترکیب می‌کنه. سطوح اغراق‌آمیز تخم‌مرغی شکل که با چرم یا پارچه (بسته به تریم)، لهجه‌های متالیک و رنگ مشکی پیانویی پوشیده شدن، چیزی رو پنهان می‌کنن که یکی از کارآمدترین کابین‌های سه ردیفه از نظر فضا توی این کلاس هست که تا حالا دیدیم. به غیر از فراوانی پورت‌های شارژ، محفظه‌ها و قفسه‌ها، کنسول مرکزی توی تریم‌های بالاتر، مثلاً، به جلو و عقب حرکت می‌کنه و به سرنشینان اجازه می‌ده فضا رو طوری تنظیم کنن که بهتر با نیازهاشون مطابقت داشته باشه. همه‌ی تریم‌ها دارای قابلیت عبور دادن وسایل به عقب از طریق یک کشوی مفید توی پایین کنسول مرکزی هستن. هر ردیف توی این Ioniq برای بزرگسالان مناسبه، با یک کف صاف که ارتفاع زانوی قابل قبولی رو فراهم می‌کنه و دسترسی آسان به ردیف سوم داره.

کلید راحتی، پلتفرم E-GMP توی Ioniq 9 هست. زیر اون، یک باتری ۱۱۳ کیلووات ساعتی (۱۱۰ قابل استفاده)، یا دیفرانسیل عقب (با ۲۱۵ اسب بخار قدرت) یا تمام چرخ متحرک دو موتوره (۳۰۳ تا ۴۲۲ اسب بخار بسته به مشخصات)، و توانایی بازیابی سریع شارژ از طریق پورت NACS به سبک تسلا و یک سیستم الکتریکی ۸۰۰ ولتی رو پنهان کرده.

این پلتفرم این ترفند رو انجام می‌ده که هم نسبتاً کارآمد و هم رانندگی باهاش لذت‌بخشه. توی مورد اول، Ioniq 9 دیفرانسیل عقب توی تست برد سفر جاده‌ای ۷۰ مایل بر ساعت ما ۲۶۲ مایل رو مدیریت کرد، و مدل دو موتوره پرقدرتی که تست کردیم، با ۲۶۹ مایل از اون بهتر عمل کرد. در حالی که هر دو بیش از ۲۰ درصد کمتر از رتبه‌ی برد EPA خودشون بودن، هر دو هم شارژ فوق‌العاده سریعی داشتن، و توی ۱۵ دقیقه بیش از ۱۳۰ مایل اضافه می‌کردن و توی فقط ۲۵ دقیقه از ۵ تا ۸۰ درصد شارژ می‌شدن. به عبارت دیگه، یک شارژ کامل توی بزرگراه بیشتر از مثانه‌ی کوچک‌ترین فرد خانواده دوام میاره، و شارژ سریع‌تر از هر صف شلوغ توی استراحتگاه‌های بین راهی خواهد بود.

Ioniq 9 به طرز شگفت‌آوری سرگرم‌کننده هم هست. این سه ردیفه‌ی برقی خوب فرمان می‌گیره، توی پیچ‌ها و روی دست‌اندازهای جاده آرام و با کنترله (ما چند مورد نقص کوچک در مورد کنترل بازگشت توی دست‌اندازهای بزرگتر دیدیم)، و ترمزهای عالی و اعتماد به نفسی داره. نسخه‌ی دو موتوره عملکرد اطمینان‌بخشی رو با قدرت سبقت‌گیری زیاد، صرف نظر از سرعت، ارائه می‌ده، و توی تست‌های آفرود ما هم کم نیاورد. ما سبکی و تعادل مدل تک موتوره رو هم دوست داشتیم، اگرچه توی مورد اینکه آیا قدرت کافی داره یا نه، اختلاف نظر داشتیم؛ بعضی از داوران فکر می‌کردن عملکرد شتاب اون با رقبای بنزینی‌اش مطابقت داره، در حالی که بقیه نگران بودن که وقتی با هفت سرنشین پر بشه، بیش از حد کند به نظر برسه.

اگه یک نقطه‌ی ضعف توی تجربه‌ی رانندگی وجود داشته باشه، مربوط به کمک‌های راننده هست. در مقایسه با رهبران این سگمنت مثل Super Cruise (که روی همه‌ی شاسی‌بلندهای سه ردیفه‌ی جنرال موتورز موجوده)، سیستم Highway Driving Assist 2 توی Ioniq 9 ابتدایی هست. داوران متوجه شدن که توی ردیابی خطوط مسیر مشکل داره و این سیستم قادر به انجام کارهای پیشرفته‌تر مثل تغییر خط خودکار یا رانندگی بدون دخالت دست نیست.

با این حال، این یک هزینه‌ی خیلی کوچک برای چنین پکیج خوبی هست.

لينک منبع